A folga de fame nas prisións reactiva a comunidade de loita anticarceraria

Traducimos da web do tokata, blogue anticarcerario onde podedes seguir as novas respecto as loitas contra as prisións, este artigo do xornal La Directa. 

A FOLGA DE FAME NAS PRISIÓNS REACTIVA A COMUNIDADE DE LOITA ANTICARCERARIA

A proposta de loita iniciada no pasado maio por un grupo de presos para visibilizar a constante vulneración de dereitos fundamentais dentro dos centros penais logrou reactivar a coordinación entre poboación recluída, avogadas, grupos de apoio, familiares e algúns movementos sociais nunha acción conxunta.

Hai case dous anos facíase público desde a prisión de Estremera (Madrid VII) o primeiro borrador cunha nova proposta de loita activa dentro dos centros penais, coa publicación e difusión dun comunicado e unha táboa reivindicativa de doce puntos para denunciar as situacións que, segundo un dos impulsores da proposta -o preso Toni Chavero-, “en maior medida atentan contra a nosa dignidade e a nosa vida”. Esta primeira proposta, aberta a debate e suxestións por parte da comunidade anticarceraria, sustentábase con xaxúns mensuais e a comunicación continua cos grupos de apoio e a dirección dos cárceres, para denunciar as constantes vulneracións de dereitos fundamentais que sofren diariamente as persoas presas. A pesar das dificultades de transmisión de información e comunicación entre presos, xa son máis de corenta os internos que se sumaron a esta proposta de loita activa, que realizan xaxúns simbólicos mensuais e denuncian xudicialmente -e a través dos grupos de apoio- calquera abuso ou discriminación que sofren ou do que son testemuñas.

Enmarcada dentro desta campaña, o preso José Ángel Martins Mendoza, Peque, desde a prisión de Albocàsser (Castelló II), lanzaba a principios deste ano a proposta de poñer en marcha unha folga de fame, con data de inicio o primeiro de maio -que tivese unha duración de cinco a quince días- co obxectivo de iniciar unha primeira acción coordinada entre todos os presos que participan na proposta e a rúa e así visibilizar os doce puntos da táboa reivindicativa tanto dentro como fóra dos muros. Finalmente, nesta folga de fame participaron máis dunha vintena de presos -de corenta que figuran actualmente na lista- de diferentes centros penais en España, e tamén realizáronse numerosas accións de solidariedade e axitación para visibilizar a folga nas rúas de diferentes cidades. Antes de iniciarse, organizáronse xornadas anticarcerarias e de envío de correspondencia en cidades como Granada, Valladolid, Palencia, Santander ou Lleida, e tamén concentracións solidarias ante as prisións, en Valladolid ou Valencia, durante a folga de fame. En Barcelona, ​​aparte dos chamamentos que o colectivo Clivella realizou nun acto organizado pola CNT durante a celebración do Primeiro de Maio, tamén realizouse unha acción na que unha corentena de persoas cortaron a avenida Meridiana durante uns minutos, e dúas delas colgáronse da ponte de Sarajevo, a fin de mostrar solidariedade e facer visible a folga de fame que se deu entón dentro dos centros penais.

Para a elaboración da reportaxe “Reactívase a loita dentro dos muros”, publicado no número 451 da Directa, o 4 de abril- contactamos por carta coa corentena de presos en loita activa actualmente. Estes testemuños axudáronnos a montar un relato que explicaba a proposta de loita, á vez que se visibilizaban experiencias de vulneración de dereitos fundamentais que sofre a poboación recluída durante o seu día a día. Aínda que se fixo o envío desta edición a todos os presos entrevistados -actualmente privados de liberdade en once centros penais situados en diferentes puntos de España- polo momento non temos constancia de que ningún preso recibira a publicación. Institucións Penais tampouco devolveu ningún exemplar nin explicou os motivos polos que non chegou a correspondencia aos presos, o que choca frontalmente co dereito á liberdade de prensa, que é un dereito constitucional para todos e que, por tanto, debería ser respectado tamén dentro dos centros penais.

Aínda que esta primeira acción coordinada entre os presos en loita activa non foi masiva en canto á participación, tanto os presos como os grupos de apoio valoran a experiencia positivamente. Desde o colectivo de apoio Tokata consideran “moi postitivo que se deu un primeiro paso na creación dun espazo de loita que chegue a todas as persoas que estamos dispostas a enfrontarnos ao sistema penal, a modo de autodefensa, e despois de moito tempo iniciouse un diálogo consciente, que vai adiante nestes momentos, entre todas as partes ‘para propoñer’ a apertura dese espazo de loita  “.

Desde dentro da prisión de Villena, Toni Chavero -mediante correspondencia- tamén valora positivamente a acción e recoñece que “no últimos tres anos incrementouse a conciencia anticarceraria, a comprensión da empresa-prisión e mesmo o espírito de loita, tanto dentro como fóra dos muros “, e destaca que, para el,” o feito de non sentirnos sós aquí dentro non ten prezo”. A pesar da valoración positiva da folga, envía unha mensaxe clara ao resto de internos adheridos á lista de presos en loita activa para que se pronuncien no ámbito persoal e se poñan en contacto cos grupos de apoio explicando o que van facendo: “é necesario que todos nos definamos e pronunciemos persoalmente para ver que presos estamos en loita activa e cales non, para así poder continuar con veracidade a proposta coordinada”. José Ángel Martins, que foi trasladado recentemente ao cárcere de Porto III en represalia pola súa participación na proposta de loita, considera que “aínda que fomos poucos para as expectativas que tiñamos, debemos estar orgullosos do que fixemos. Fomos fieis aos nosos ideais libertarios e a nosa dignidade continúa en alza”, polo que propón o inicio doutra folga de fame coordinada para o próximo 1 de outubro. Martins conclúe a carta afirmando que “está claro que non conseguiremos a abolición dos cárceres, de momento, pero se cada ano imos sumando máis presos, estou seguro de que conseguiremos que se cumpran os nosos dereitos dentro dos cárceres. E se non o gozamos nós, polo menos que se respecten os dereitos das futuras xeracións que entran “.

Continúan sen respectarse os dereitos dos enfermos crónicos

Aínda que segundo o Regulamento Penal (RP), mediante os artigos 104.4 e 196, valórase “a conveniencia de clasificar en terceiro grao, por razóns humanitarias e de dignidade, ás persoas enfermas moi graves con enfermidades incurables que se atopan cumprindo unha pena privativa de liberdade”, este dereito -que forma parte das doce reivindicacións da táboa dos presos en loita- continúase incumprindo sistematicamente por parte das Institucións Penais. Un claro exemplo é a situación que está a sufrir actualmente o preso Francisco Chamorro, enfermo de cancro e VHC dentro da prisión de Castelló I que, a pesar do recoñecemento médico da súa enfermidade, non se lle concede a excarceración. Rosa Giménez, nai de Chamorro, denuncia que “dentro da prisión non lle dan o seu tratamento e trátanos como animais. Isto non é un lugar onde curarse dun cancro. Eu estou a sufrir pola vida do meu fillo, e non vou parar ata conseguir a excarceración “. Por este motivo, convocouse unha manifestación fronte ao centro penal Castelló I o sábado 23 de maio ás 11 da mañá.

Tamén Carmen Badía Lachos, enferma de cancro e actualmente interna no macrocárcere de Zuera (Zaragoza) -de momento é a única muller que se sumou á proposta de loita activamente- relata nunha carta dirixida ao grupo de apoio a presxs de Lleida que comezaron as represalias contra ela polo feito de participar na acción da folga de fame. Nesta misiva, Badía denuncia que non a visitaron os médicos desde o seu traslado a este centro penal, fai tres meses, e reducíronlle o apoio sanitario de 24 horas que recibía, que pasou a ser só de 15. Mentres tanto, o seu estado de saúde volve empeorar e case non pode durmir polos efectos secundarios da quimioterapia.

Deixa un comentario

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.