11 de xuño: Chamado 2018, un día contra o esquecemento

O 11 de xuño é un día internacional de solidariedade con Marius Mason e con todxs xs prisioneirxs anarquistas de longa condena. Unha faísca na noite eterna da represión estatal. Un día reservado para honrar a quen nos roubaron. Neste día, compartimos cancións, eventos e accións para celebrar aos nosxs compañeirxs e seres queridos capturadxs. En anos pasados, as conmemoracións do 11 de xuño foron internacionais e de gran alcance, desde reunións con amigxs ata varios ataques inspiradores; os beneficios das recadacións de fondos e as noites de escribir cartas axs prisioneirxs en todas as formas inéditas e descoñecidas de manter a chama viva.

A partir deste día, cada ano, varios de nós reunímonos para debater e reflexionar sobre as experiencias de anos pasados, para renovar e continuar con este chamado á solidariedade. Este ano vos convidamos a explorar e reflexionar con nós sobre como manter o apoio axs presxs de longa condena, depende directamente do mantemento dos movementos e as loitas das que todos formamos parte. Como podemos esperar continuar a través de décadas de apoio a medida que os movementos, grupos e persoas van e veñen, quéimanse e ven atrapadxs nos extenuantes fluxos da loita? Indo máis profundo, que podemos aprender dxs presxs de longa condena e os seus legados de solidariedade? Como podemos manter e mellorar a saúde dos nosos movementos e, á súa vez, fortalecer ese apoio?

Nos últimos anos, as críticas ao encarceramento floreceron, a miúdo dando como resultado unha gran cantidade de esforzos e proxectos de apoio axs prisionerxs. Encarnando a estabilidade, o compromiso e a lonxevidade, son prisioneirxs para a liberación negra, a Nova Esquerda, os movementos indíxenas e quen os apoie incesantemente durante décadas. Ademais destes esforzos, houbo un aumento na organización contra a encarceración masiva en si. Aínda que os grupos máis pequenos foran pioneiros nestes sentimentos durante moitos anos anteriores, é alentador ver a máis persoas emprender este traballo. Tamén houbo unha extensión dos esforzos para apoiar axs rebeldes das prisións que estiveron involucrándose en todo, desde folgas de traballo ata a queima e destrución de unidades enteiras no interior. Ao mesmo tempo, cada vez máis proxectos están a criticar ao estado mesmo, identificando os alicerces que sosteñen as prisións e a policía. Finalmente, hai máis esforzos dirixidos a abordar as necesidades dxs prisionerxs queer e trans, xs sobreviventes criminalizadxs de abuso doméstico e sexual, e as persoas que viven con problemas de saúde mental, só por nomear algúns.

No espírito do 11 de xuño, que convida a todxs a participar de acordo cos seus propios desexos, afinidades persoais e preferencias tácticas, aléntanos ver unha actividade tan estendida. Unha cousa en particular que nos alentou ver é a gran difusión convertida en boletíns, blogues, libros e revistas escritos por prisioneirxs. Despois de anos de discusión sobre a ampliación das voces dxs presxs, estamos a ver os resultados e apreciamos as innumerables horas que tanto prisioneirxs como compañeirxs puxeron en marcha para lanzar e manter estas publicacións. Complementando estes esforzos, aquelxs que fomentaron a solidariedade internacional traducindo e transmitindo as palabras dos nosxs compañeirxs, e aqueles que emprenderon belos xestos e mensaxes de solidariedade con accións e ataques audaces.

Entre estes moitos proxectos de apoio axs prisioneirxs, vemos unha variedade de orientacións, tácticas, estratexias e prácticas. Xunto coa expansión das iniciativas, xurdiron interminables emerxencias e urxentes chamados á acción para resgardar as costas dxs presxs, ademais de todas as demais crises constantes neste mundo de pesadelo. Con tanto que facer, vémonos obrigados a tomar decisións. O activismo tradicional, que esixe que moita da nosa enerxía se dirixa a respostas inmediatas xa a miúdo simbólicas a expensas das intencións e estratexias a longo prazo, simplemente non serve. Necesitamos actuar con miras a manter os nosos movementos e proxectos, de modo que sexamos capaces de apoiar axs compañeirxs que pasan décadas en prisión. Isto require un enfoque holístico para loitar e vivir en solidariedade. Os xestos dunha soa vez son importantes, e ás veces o mellor que podemos facer. Pero, que significa estar na longa condena?

Aínda que o 11 de xuño é só un día, é unha manifestación da forza e fortaleza diaria dxs compañeirxs encarceradxs e do traballo incansable e detrás de escena de aquelxs que xs apoian. Isto a miúdo pódese ver en: escribir unha carta, conseguir diñeiro, difundir información e compartir as súas obras de arte, poemas e escritos. Estamos inspiradxs polos equipos de apoio de Jeremy Hammond e Marius Mason que traballan constantemente para mantelos conectados co resto do mundo. Escoitamos a Sacramento Prisoner Support que loitou durante anos para liberar a Eric McDavid. Sentimos honradxs por tantxs que axudaron a prisionerxs de longa condena como Zolo Azania, Russell Maroon Shoatz, David Gilbert, Sexan Swain, Mumia Abu- Jamal, Jalil Muntaqim, Leonard Peltier e tantos outros que publican libros escritos desde as súas celas.

VISIÓNS E POSIBILIDADES

Ante a perspectiva a longo prazo de axudar axs compañeirxs durante décadas en prisión e o traballo a curto prazo que leva esta solidariedade, corremos o risco de perdernos ao alternar correntes de desesperación e teima que non nos deixan espazo para a reflexión. É difícil saber cara a onde movernos cando nos enfrontamos á abafadora tarefa de mellorar as privacións e a miseria que enfrontan xs nosxs compañeirxs e ao mesmo tempo seguir sendo críticxs co reformismo. Queremos que xs nosxs compañeirxs sexan libres agora e demoler todos os cárceres inmediatamente, pero non temos idea de como facer isto. A pesar das nosas décadas combinadas de actuar en solidariedade cxs prisioneirxs anarquistas, non temos un plan, só visións.

Ao tirar as dicotomías divisivas e os seus fetiches tácticos (loita de masas versus acción directa), podemos chegar a unha nova medida para xulgar o noso traballo: pode isto sosternos a min e aos meus compañerxs nos próximos anos? Parece pouco probable que un movemento vibrante de solidariedade cxs presxs poida florecer se as nosas preocupacións son unicamente ideolóxicas, tácticas ou estratéxicas. A alegría e a dificultade das relacións humanas, a tristeza procreada polo arame concreto e a navalla, a loita contra as ideas opresivas e o comportamento e a necesidade concorrente de formas transformadoras de abordar o conflito, a emoción e o medo que leva a liberación dun compañeiro e a frustración e o esgotamento de facer este traballo debería converterse en parte de como visualizamos a solidariedade.

Parécenos que ao participar activamente nestas consideracións, podemos comezar a pensar máis aló das crises inmediatas: literatura restrinxida, cartas faltantes, períodos en solitario, fustrigación dxs gardas, loitando por fondos da comisaría, chamadas telefónicas e visitas restrinxidas. Ao enraizarnos nas relacións coas persoas no cárcere, véndoxs non como celebridades, líderes ou “persoas oprimidas” abstractas, abrimos un espazo para soñar co que podería significar unha vida en común cxs nosxs compañeirxs encarceradoxs. Con isto, saímos do ámbito do puramente político e entramos no reino do humano. Un non pode sobrevivir polo deber e a ideoloxía, pero as relacións humanas poden nutrirnos e sosternos. E debemos loitar continuamente para manter camiños claros para chegar axs nosxs compañeirxs desta maneira, mentres o estado continúa deshumanizándoxs e aillándoxs, restrinxindo cada vez máis as visitas axs que están detrás do cristal ou, peor aínda, axs que están nunha pantalla, xa sexan uns poucos metros ou centos de millas de distancia. As visitas en persoa e o contacto, son invaluables para construír unha verdadeira conexión humana, a miúdo son unha prioridade na lista de demandas dxs presxs e de quen xs apoian no exterior. Recentemente, inspirámonos na campaña Fight Toxic Prisons para manter visitas de contacto no Departamento de Correccións da Florida.

Debemos loitar por vidas entrelazadas cxs nosxs amigxs e compañeirxs en prisión. E de feito, en moitos sentidos, o son. A represión dos grupos de apoio de prisioneirxs pola Operación Scripta Manent (o intento do estado italiano de reprimir as actividades anarquistas acusando a individuxs de levar a cabo ataques incendiarios e explosivos) lémbranos que a miúdo hai unha liña delgada separando a aquelxs que están encarcerados e aquelxs que están fóra apoiando de calquera xeito que poidan.

Que poden suxerir destas consideracións sobre a construción de movementos sustentables, comunidades e proxectos, cando pensamos en acompañar xs compañeirxs tanto a través da represión previa ao xuízo como nas transicións posteriores á liberación? Transmitir coñecementos históricos e interxeracionais de aquelxs que xa sobreviviron ao peor que o estado podería arroxarlles sen dúbida sería útil e inspirador para aquelxs que actualmente loitan por manterse libres. E que sería mellor para un compañeiro que sae de prisión que unha comunidade forte e de amigxs que xa estiveron traballando e visualizando vidas j

xuntxs?

ACTUALIZACIÓNS DXS PRISIONEIRXS

Durante o ano pasado, xs nosxs compañeirxs encarceradxs enfrontáronse aos ollos fríos e as mans violentas do estado coa integridade intacta. En Chile, Tamara Sol tentou escapar da prisión, resultou gravemente ferida no proceso e desde entón foi trasladada: primeiro a unha prisión de máxima seguridade en Santiago, e logo á prisión especialmente brutal de Llancahue en Valdivia. O “Caso Bombas 2” concluíu, con Juan Flores declarado culpable de múltiples atentados en Santiago e sentenciado a 23 anos de prisión. En Alemaña, Lisa foi sentenciada a máis de 7 anos de prisión tras ser declarada culpable de roubar un banco en Aachen. Foi transferida a JVA Willich II en febreiro. Nos Estados Unidos, Walter Bond declarouse en folga de fame durante seis días, esixindo comidas veganas, o fin da manipulación do correo e o traslado a Nova York, onde ten a intención de vivir despois da súa liberación. En represalia, foi transferido á Unidade de Xestión de Comunicacións en Terre Haute, Indiana. En Grecia, Pola Roupa e Nikos Maziotis declaráronse en folga de fame durante case 40 días para esixir mellores condicións e máis tempo para as visitas, así como a abolición da prisión ultra-represiva de tipo C que mantivo a Nikos. Dinos Yagtzoglou foi arrestado e enfronta cargos relacionados cunha carta bomba que feriu a un ex primeiro ministro grego. A súa resistencia tras as reixas provocou un levantamento en tres prisións gregas, conseguindo a súa demanda de traslado á prisión de Korydallos.

Nos Estados Unidos, o prisioneiro da liberación trans, animal e ecoanarquista Marius Mason necesita máis correo! Encántanlle os artigos sobre os dereitos dos animais, o activismo ambiental, a resistencia alt- right, Black Lives Matter e outras loitas en prisión. O Centro Médico Federal Carswell, onde Marius estivo detido durante os últimos anos, é unha instalación notoriamente restritiva e cruel. Actualmente néganlle atención médica para a súa transición segundo o prometido, así como opcións adecuadas de alimentación vegana.

O 11 de xuño é unha idea, non só un día. O 11 de xuño son todos os días. E as ideas son a proba de balas. Démoslle vida no resto do ano e renovemos a celebración das vidas dxs prisioneirxs anarquistas levando adiante as súas loitas xunto a elxs.

En resumo: é un chamado, así que che chamamos! 11 de xuño é o que ti fas deste. Segue ao teu corazón e enche o mundo con fermosos xestos. Non hai acción que sexa demasiado pequena ou grandiosa.

Fonte: june11. org

Deixa un comentario