Ada Colau traidora

Ada Colau xa se quitou a careta hai moito tempo. Memorables foron as súas palabras cando os traballadores do metro puxéronse en folga, con ocasión dun evento tan vomitivo como o Mobile World Congress: “todo o mundo sabe que unha folga é incompatible cunha mesa de negociación”, por non falar da criminalización e as calumnias coas que tentou sabotear a estes traballadores en loita. Vimos a súa policía acosando salvaxemente a manteiros e desaloxando centros sociais okupados despregando dispositivos policiais que riete ti da casta, os desafiuzamentos son algo tan cotián como o foron con anteriores gobernos, a súa política de goberno é un calco dos gobernos municipais que ela decía combater…

Non é por ser chulo, pero eu xa o advertira. Este artigo o escribín o 28 de xullo de 2015 noutro blogue libertario. O poder corrompe e máis cando xa vés corrompido de casa.

Estamos fartos de Coca Colau

Durante varios anos todos os medios de comunicación puxéronnos en todas partes a cara de Ada Colau. Ada era para os medios esa idealista, loitadora e inconformista, que lideraba a organización Stop Desafiuzamentos. Todo un exemplo a seguir. A moitos de nós nunca nos fixo graza que un movemento cidadán como Stop Desafiuzamentos, tivese un portavoz e menos aínda se temos en conta que só foi elixida polas súas coleguis de Barcelona, pero ela sentíase lexitimada para falar en nome dun colectivo que reunía a miles de activistas en todo o estado.

Todo valía se nos daba presenza na televisión, pero xa sabemos que o fin non xustifica os medios, ademais, o personalizar un movemento nunha única cabeza visible ten os seus riscos, e tanto que os ten! O certo é que a figura de Ada non é tan inmaculada como nola queren vender. Do mesmo xeito que todos nós padeceu a precariedade laboral (azafata, encuestadora, clases particulares, xogos con críos, tradución e interpretación, etc.) ata que no ano 2007 a súa “vida deu un novo xiro”. Non só coñeceu á súa parella Adrià, senón que tamén conseguiu, e cito literalmente, “o traballo máis estable que tivese nunca” como técnica de cooperación e posteriormente como responsable da área de Dereito á Vivenda e á Cidade no Observatorio DESC, traballo para o que non se precisa unha gran formación (estudou filosofía e non terminou a carreira) pero se ser moi “solidaria”.

Xa se sabe que agora non está de moda o voluntariado, é moito mellor traballar nunha ONG sen a presión e as esixencias da empresa privada e gozar dunha estabilidade e unha nómina (máis de 27 000€) como nunca tiveras, ademais xusto cando empezaba a crise económica. A súa parella, Adrià, non quixo ser menos. Foi asesor da fundación F. C. Barcelona ata que Ada contratoulle como responsable de relacións políticas e institucionais de Barcelona en Comú. A pesar de que llo preguntaron con insistencia, de momento non fixeron público o soldo que lle van a pagar (menos mal que a transparencia era unha das máximas reivindicacións do partido). O único que confirmaron é que “pasará a cobrar menos do que cobraba na empresa privada”, polo que parece ser que o seu soldo noutra ONG superaba claramente os 2 000€ limpos ao mes.

Polo visto, a “solidariedade” pode ser un negocio moi rentable. Todo isto xa é bastante provocación para os que estamos afeitos recibir multas, ostias e xuízos por defender os nosos ideais desde o anonimato, sen recibir nin un euro de remuneración e mesmo rascándonos o peto cada vez que é necesario (carteis, panfletos, cotas para avogados ou para o aluguer dun local, etc.) pero a experiencia xa nos dicía que a historia podía ir a moito peor.

No ano 2012 escribiu un libro coa súa parella titulado “Vidas hipotecadas” e outro no 2013 “Si se pode! Crónica dunha pequena gran vitoria”. O primeiro non o lin nin ganas que teño, o segundo si, é un libro frouxísimo que non achega nada e que se non fose escrito por Ada non o compraría nin o tato. Ese libro ten copyright polo que está prohibido reproducilo aínda que sexa sen ánimo de lucro, tampouco se doa nin un só céntimo a combater os desafiuzamentos ou en apoiar aos cento de compañeiros represaliados e fixéronse presentacións públicas dos libros utilizando a imaxe de Stop Desafiuzamentos. Máis morro non se pode ter!

É evidente que o libro foi un fracaso editorial case sen precedentes, aínda así, no ano 2013 a autora obtivo 3 000€ coa venda do libro “Si se pode!”, ao que hai engadir outros 3000€ que gañaría a súa parella (coautor do libro), é dicir, 6 000€ entre os dous. Non temos datos sobre as vendas do libro “Vidas hipotecadas”, pero está claro que son bastante superiores xa que o primeiro libro sempre ten máis morbo. Non conseguiu facerse rica como era a súa intención, pero si que conseguiu un bo sobresueldo.

Preguntámonos, polo menos os libros terán prezos populares? Neste caso hai que recoñecer que a resposta é afirmativa, calquera concelleiro do Partido Popular poderíao adquirir sen problemas. O libro de “Vidas hipotecadas” costa 17,50€ e son 237 páxinas, o de “Si se pode!” é máis barato, 6,95€, pero só ten 96 páxinas. Prezos máis ben carillos, ao que hai que engadir que o segundo libro edítao Edicións Destino do Grupo Planeta, o de aproveitar a súa imaxe pública para fomentar editoriais alternativas non vai con ela, ve preferible primar o beneficio económico.

Con estes antecedentes, xa só nos faltaba a tan esperada puñalada final. A principios de maio do 2014 redactou unha carta pública de despedida na que, entre outros absurdos como o de “Ada Colau converteuse nun personaxe mediático en programas de gran formato”, falando de si mesma en terceira persoa coma se quixese abarcar toda a súa “grandeza”, afirma: “non vou fichar por ningún partido político” para logo continuar “estarei encantada de apoiar e participar de procesos amplos que expoñan un cambio real nas formas de facer política. Oxalá sexamos capaces de crear novos dispositivos que nos permitan reapropiarnos das institucións para facer que de verdade sirvan ao ben común”.

Un mesecillo despois xa se creaba Guanyem Barcelona, posteriormente pasaría a chamarse Barcelona en Comú por motivos legais. Se miramos a web de Guanyem Barcelona vemos que: “ Guanyem non é un partido político. É unha plataforma cidadá que pretende confluír a partir de prácticas democráticas e obxectivos concretos con diferentes actores (sociais, políticos, organizacións e cidadanía en xeral) que comparten a vontade de transformar as institucións e gañar Barcelona para as persoas que a habitan”. Non é un “partido político” senón unha “plataforma cidadá”, pero preséntanse ás municipais do 24 de maio como calquera outro partido político. A diferenza doutras “plataformas cidadás-non partidos políticos” elixen a dedo os 10 primeiros postos da lista (Ada Colau a número 1, por suposto) e poñen na papeleta do partido, moi ao seu pesar, a cara da nosa Ada: “foi unha decisión da organización”. Como xa se sabe, unha das principais diferenzas entre os partidos políticos tradicionais e estas peculiares “plataformas cidadás”, é que mentres os primeiros teñen un secretario xeral, os segundos teñen un líder ao que adorar.

Outra das súas características, é a baixada de soldo dos seus cargos políticos. Rebaixa que non impide a Ada gañar uns 15 000€ anuais máis dos que gañaba no seu anterior traballo. Como a oposición” impediulle “ baixarse o soldo (a min que mo expliquen que non o entendo, paréceme normal que os concelleiros da oposición esixan que se lles manteña o seu soldo, pero que impidan á alcaldesa baixarllo, paréceme complicado), poderá doar unha boa pasta que sae dos petos dos barceloneses á organización que lle apeteza (o DESC, por exemplo). Así mesmo, cando faga a declaración da renda o próximo ano poderá deducir unha porcentaxe do diñeiro doado, polo que Facenda teralle que devolver unha auténtica pasta, obtendo ao final todo un soldazo. Curioso que de momento pasasen por alto este pequeno “detalle”, esperemos que pronto nolo aclaren.

Xa con Ada como alcaldesa, Barcelona foi a primeira das “cidades rebeldes” en efectuar un desafiuzamento. O pasado 1 de xullo, a Garda Urbana, baixo as ordes de Barcelona en Comú, procedía ao desaloxo de 3 cidadáns que habían okupado unha vivenda municipal que estaba tapiada. Nin sequera solicitouse unha orde xudicial, xa que os okupas levaban menos de 72 horas no interior do inmoble. A orde deuna Jaume Asens, o cal, nun tempo record, pasou de ser avogado de okupas a ser un desahuciador express. O motivo esgrimido é que a casa estaba nun moi mal estado e en risco de ruína, sendo un perigo para os moradores. Pero xa se sabe, píllase antes a un mentireiro que a un collo. Ese mesmo día afirmaron: hai “un proceso aberto coa asociación de veciños para facer obras de rehabilitación e darlle un uso veciñal a través dunha cooperativa ou dunha cesión de uso”. O mesmo dígoche unha cousa que che digo a contraria. Como por encantamento, a casa pasa de estar en ruínas a bastarlle unha simple rehabilitación, para poñela a disposición de todos os veciños.

Mentres tanto, a “comprometida” PAH de Barcelona non só mantén un silencio cómplice, senón que mesmo alardea no seu twitter de que a alcaldesa acudiu como público a unha das súas asembleas. A pouco que se rasca enténdese o porqué desta complicidade. O local da PAH de Barcelona foi cedido polo DESC (a famosa ONG da que Colau tiña un cargo de responsabilidade) os cales tamén deron apoio xurídico á PAH en moitos procesos de denuncia ante organismos internacionais. As conexións chegan ao absurdo cando vemos na propia web do Observatorio DESC (http://observatoridesc.org/es/integrantes), que o DESC ten 3 traballadores no “Equipo do Convenio da Plataforma de Afectados pola Hipoteca”: Carlos Macías, Susana Ordóñez e Aida do Val. Dime quen che paga e direiche quen eres. Por qué será que cando se mestura a militancia co negocio, sempre acaba primando o segundo sobre o primeiro?

 

Deixa un comentario