Reflexións desde o Kurdistán: A revolución é (máis que) unha forma de vida.

“Vive como actúas, actúa como falas, fala como pensas”
Membro de Komalen Ciwan (Movemento da Mocidade)

As noticias e análises que nos chegan da experiencia confederal e democrática kurda son moitas e variadas. Coñecemos os trazos principais do seu proxecto político: liberación da muller, democracia radical, comunalismo, mocidade, autodefensa, ecoloxía. Admiramos ás súas guerrilleiras e a loita contra o fascismo do ISIS. Aplaudimos os avances democráticos no Norte de Siria e prestamos atención ao modelo económico cooperativo que se empeza a cimentar. O logro de incluír ás distintas sensibilidades culturais e étnicas dentro dun mesmo proxecto de convivencia tomámolo como exemplo a seguir para a rexión de Oriente Medio. Pero, realmente somos conscientes da militancia política que hai detrás de todo iso? Esa militancia política que é a que posibilitou todo o que agora estase a desenvolver.

Máis que un movemento, un pobo en movemento

Non podemos pensar o movemento kurdo baixo os esquemas movimentistas occidentais. Non son un movemento social, son un pobo en movemento. Non conforman colectivos, grupos activistas ou campañas, conforman un sistema social, unha institucionalidad propia. Academias, cooperativas, organizacións xuvenís e de mulleres ou as comunas non forman realidades illadas, se non que regulan a vida social nos territorios onde o movemento democrático ten a forza suficiente.

Existe un monolitismo ideolóxico. Na organización política de cadros o proxecto é un, o que colectivamente se decide nos Congresos e Conferencias. As discusións téñense e dan á interna nas distintas organizacións e instancias. Pero a disciplina e a aceptación dos acordos colectivos móstranse como un dos feitos fundamentais para o éxito do proxecto.

Os cambios ideolóxicos e estratéxicos do conxunto do movemento son unha mostra de que existe unha discusión, unha crítica e unha autocrítica constante. Por moita importancia e peso que teña Öcalan no movemento, os ditames dunha soa persoa non son suficientes para o desenvolvemento de todo un proxecto político. E menos cando esa persoa leva anos de illamento carcelario. É, fundamentalmente, o PKK o espazo onde se recollen todas as experiencias e prácticas, discútense, analízanse, dáselles forma e volven á sociedade en forma de consignas e propostas.

Cando din que a revolución é unha forma de vida, non o din desde a lectura individualista que esa afirmación ten desde occidente.

O cadro político

Un cadro político é unha persoa militante cunha formación intensiva e unha experiencia demostrada. Os cadros políticos kurdos fórmanse a través da rede de Academias e dentro das propias organizacións políticas. Esta formación fundaméntase na constante discusión entre militantes e na práctica en todos os ámbitos da vida dun militante: social, militar, económico, filosófico, ideolóxico…

Máis aló da formación, está o compromiso. O cadro é unha persoa comprometida ao 100% para e co movemento. É unha persoa que non posúe bens materiais, non ten propiedades, non desenvolve unha familia nin relaciones sexo-afectivas, non percibe un soldo nin ten un traballo asalariado, non ten unha residencia fixa. A súa vida é dependente do movemento, a súa vida está dedicada ao paradigma revolucionario. Esta idea fundaméntase en que a revolución é unha forma de vida, trátase de prefigurar nos cadros políticos o ideal de ser ao que se aspira, unha persoa liberada dos males da modernidade capitalista: a propiedade privada, o patriarcado ou o individualismo. A vida comunal desenvólvese alá onde os cadros conviven.

Desta forma, a única ligazón material do cadro político coa realidade é a materialidade constituída polo movemento. Nada lles ata ao estado-capitalismo, a súa vida é por e para o movemento e a revolución. E son miles os cadros políticos en todas as frontes e territorios. O respecto gañado lles constitúe como auténticos heroes e referentes do pobo kurdo.

Cando din que a revolución é unha forma de vida, non o din desde a lectura individualista que esa afirmación ten desde occidente. Dino porque só un corpo de persoas liberadas dos males da modernidade capitalista poderá desenvolver unha ideoloxía, un sistema e un paradigma social capaz de romper coas estruturas sociais de dominación arraigadas no máis profundo de cada individuo.

Se teñen a capacidade de ter este corpo de cadros políticos é porque teñen un movemento de masas que os sustenta, apóiaos e reproduce consígnalas deste núcleo do novo pobo.

Esta forma militante existe desde as orixes do PKK, onde conciben que non pode haber revolución sen revolucionarios plenamente dedicados á súa tarefa. Hoxe os cadros non son exclusivamente os guerrilleiros das montañas de Qandil, se non que están alá onde o movemento popular lles necesita. Por iso non teñen unha residencia nin unha tarefa fixa, é a organización, e as súas decisións e necesidades colectivas, as que orientan a acción de cada cadro. Hoxe en Qandil, mañá en Qamislo e pasado en Ahmed.

Vida común

Os cadros políticos desenvolven, no posible e segundo as circunstancias, unha forma de vida comunitaria. O non ter posesións materiais lévaos a desenvolver estas prácticas comunais de vida. Isto non é algo exclusivo dos cadros, nas Academias de mozas tamén levan a cabo estas prácticas, así como nas organizacións de mulleres.

Esta forma de vida significa o compartir todos os aspectos da vida cotiá, desde a alimentación ata o descanso. Isto permite xerar uns lazos de confianza imprescindibles nun movemento revolucionario e con compoñentes militares. Ademais, a convivencia continua aprovéitase para levar a cabo unha formación política constante por medio da discusión.

Os patriotas

Quen non é cadro, pero apoia ou participa do movemento, é nomeado como patriota. O que une a todos os patriotas é a súa vinculación activa co movemento democrático de diversas formas. Polo xeral, os patriotas achegan a cantidade dun mes de soldo ao movemento cada ano. Os patriotas son tamén os activistas, quen forma as organizacións, participan nas comunas, acoden aos actos ou dan soporte aos cadros.

Son o groso da poboación que en última instancia vive e reproduce o sistema social xerado polo movemento. A relación patriotas-cadros é de profunda admiración. Polo xeral, o pobo kurdo viuse desprovisto da súa identidade e cultura, e foi a acción dos cadros constituíndo o movemento que hoxe son o que devolveu o orgullo de ser ao groso do pobo kurdo.

Os cadros en acción

Para que nos fagamos unha idea da importancia dos cadros políticos, podemos dar unha mostra da súa acción a brocha gorda.

O Norte de Siria, o Oeste de Kurdistán, Rojava, atópase asediado por ISIS. As autodefensas populares non son suficientes para combater. É entón cando guerrilleiros, cadros político-militares, desprázanse desde as montañas de Qandil (Iraq) ao territorio de conflito. A suma de forzas consegue gañar territorio e expulsar cidade a cidade aos invasores de ISIS.

É entón cando, unha vez liberado o territorio, a acción política dos cadros se pon en marcha. Son os cadros os que forman os Consellos Civís que sintan as bases da nova Institucionalidade Democrática, as Comunas e o Confederalismo. Os cadros constrúen toda a estrutura social e ocupan os postos de responsabilidade, desta forma orientan baixo a idea do paradigma democrático as políticas. Cando o sistema está montado e pasou un tempo durante o cal tamén se dedicaron a formar á poboación local, os cadros xa cumpriron co seu obxectivo e retíranse a outra tarefa onde sexan requiridos.

Makhmur, kurdistán Iraquí, Bashur. En 2014 ISIS empeza a tomar de forma acelerada territorio do norte de Iraq. O pobo de Makhmur foxe cara ás montañas de Qandil antes de que chegue ISIS. Qandil son os cuarteis xerais da guerrilla, onde a poboación acode en busca de axuda e protección. Os guerrilleiros organizan aos desprazados, conseguen aloxamento e cobren as súas necesidades. Mentres, outro grupo numeroso de guerrilleiros, lembremos: cadros político-militares, diríxense a Makhmur, xa tomado por ISIS, e en cuestión de días o liberan.

En Makhmur durante a invasión de ISIS ningún civil morreu. Unha vez liberado, a poboación volveu a Makhmur e establecéronse 3 liñas defensivas. Unha forma de policía comunitaria (Asayish), un corpo de participación voluntaria e rotativo que realiza gardas nos arredores de Makhmur e a terceira liña son grupos guerrilleiros que vixían nas zonas lindeiras co pobo.

En 2015 dous militantes de ISIS trataron de cometer un atentado, pero as autodefensas populares abateron aos dous terroristas, un kurdo caeu mártir.

A revolución é compromiso

O exemplo kurdo non é reproducible dunha forma mecanicista no noso territorio. Pero por suposto que debemos ter en conta que os trazos xerais que desenvolveron son, moitos deles, indispensables para calquera proxecto realmente revolucionario.

A construción dun paradigma, o compromiso, a formación e a disciplina, entendida como respecto dos acordos colectivos, son puntos necesarios e comúns a todo movemento emancipador.

A existencia dunha organización matriz, o PKK, posibilitou a formación de varias xeracións de cadros militantes que foron capaces de desenvolver diferentes estruturas arraigadas nos territorios para a satisfacción de necesidades sociais. Aínda con todo, o PKK dista moito de ser o partido central e centralizador que foi outrora. A linea estratéxica do partido consiste en ser cada vez máis un movemento político social que un partido ao uso. De aí procede a idea de que o PKK é unha ideoloxía en si mesma, deixando os labores de xeración de institucionalidad e de proxecto político á Koma Civakên Kurdistán (KCK – Unión de Comunidades de Kurdistán), entidade transnacional que aglutina todo ese magma de organizacións, cooperativas e institucións.

Arturo M.

Fonte: http://lasoli.cnt.cat/27/10/2017/reflexiones-desde-kurdistan-revolucion-mas-que-forma-vida/

http://lasoli.cnt.cat/autor/arturo-martinez/

Deixa un comentario