Carta de odio e tristeza por Santiago

      

Pintadas nas rúas de Bos Aires, 21 de outubro  

Carta de odio e tristeza pola morte de Santiago

O pasado dia 17 deron a noticia de que aparecera un corpo no río, a 300 metros do Lof Cushamen, a comunidade de Resistencia Mapuche que o 1 de agosto foi invadida ilegal e brutalmente pola Xendarmería arxentina como parte dun operativo de represión e amedrantamento ó pobo mapuche, e no que se vira a Santiago por última vez.

E por moi obvio que era todo, por moito que rexeite unha ilusa esperanza, agora doume conta de que quedaba un chisco, de algo, pensando que podía estar vivo.

O corpo xa o levaron a Bos Aires, foi recoñecido pola familia e feito o adn. A partires de agora varios organismos (Corpo de Medicos Forenses, e as facultades de ciencias exactas da Universidade de Bos Aires e La Plata) farán a autopsia, que non vai ser definitiva ata dentro de dúas semanas. O xuiz que leva o caso, afirmou que o corpo non ten golpes nen marcas de agresión. A autopsia pode mostrar canto tempo levaba o corpo sumerxido na auga. Se creemos, a pesares de todo, no que digan. Era o cuarto peritaxe que se facía na zona. Onte, domingo 22 foron eleccións lexislativas no país. Xs compañeirxs falan de un estado de militarización, xa dende as primeiras respostas a partires do 1 de agosto, cunha forte presencia policial nos barrios.

Mais eu non quería moito ficar aquí reproducindo detalles do que argumentan ou discuten os medios de comunicación, as pericias, da presencia de non sei cantos especialistas, declaracións de políticxs ou representantes do noxento Estado ao que rexeito, e que Santiago El Lechu, como anarquista, rexeitaba.

Qué pode facernos creer que o corpo non foi plantado alí, despois de toda a sarta de mentiras e ocultacións que xa se demostraron? Qué pode amainar a raiba máis que a nosa propia resposta?
Quería mais falar do odio e desfogala tristeza.
Qué acontece cando desaparece unx compañeirx?
Qué acontece cando sabemos que está morto, que o mataron?
As ideas, sobre todo dunha solidaridade que nos alenta, se afianzan; máis tamén me bate unha forte incredulidade e parálise.

Tento pensar qué merece, qué do que podemos facer ataca realmente a este Sistema, e sobre todo, canto do que facemos fai parte do mesmo. Se fose consecuente, profunda e radicalmente co que sinto, pouco ou nada da miña cotidianidade se sustenta. Tampouco é nada novo, estas preguntas, esta impotencia, esta sensación de inconsecuencia cotiá.

E non sei porque lembro de repente de Maria Pinto Fernandez, muller de máis de oitenta anos que mora en Porto Alegre. Durante os primeiros anos da ditadura militar que comezou en 1964, editaba xunto co seu compañeiro, exiliado da dictadura española, o xornal anarquista O Protesto . O xornal difundía ideas libertarias e alentaba á revolta, e foi intervido e clausurado. María estaba alí coa súa filla. Seu compañeiro, Manuel Fernandez, xa se tiña exiliado de novo. Ela conta como foi torturada e como fuxiu despois a Arxentina, onde viviu moitos anos traballando como mestra. Quixen coñela pola súa historia de pasado libertario, porque penso que é necesario procurar e aprender con persoas que confrontaron o sistema noutros contextos, e habitan agora o presente. Conversabamos sobre moitas cousas, mais que nada da vida en xeral, da nosa cotidianidade e das relacións e conflictos entre as persoas coas que nos relacionamos, e como as ideas libertarias pódense espallar a todo iso. Tamén discutiamos bastante. A vez que máis forte e mais tempo discutimos foi cando María me dixo, de xeito simple e espontáneo, a liberdade que sentía cando ía mercar no supermercado, e poder escoller no medio que toda aquela cousa. Enerveime tremendamente. Non podía crer que estivera a decir aquilo, e teimosas as dúas discutimos durante un bon anaco, sen querer entendernos, querendo confrontarnos. Eu falaba da farsa do capitalismo, da mentira manipuladora dun mundo de escollas, da industrialización, das desigualdades… e ela recriminaba miña falta de realismo e comprensión, miña continua negatividade.

Son vegana. Actualmente non planto nada para comer, so unha pequena maceta con unha verdolaga, e unha un poco máis grande con unha berza, na xanela dun piso numero 11. Recibín minha primeira inxección de B12, por estar ó mínimo. Non quero unha vitamina sintetizada en laboratorio pra me sustentar. A alimentación forma parte para min, non de una exquisitez e deleite do corpo, senon de unha vontade de conciencia de que é unha parte máis do sistema de dominación baixo o que vivimos.Reciclo abundante do lixo, e compro sempre que o preciso, no supermercado, máis que nada no Gadis, propiedade do grupo Tojeiro, propietario tamén da planta de Reganosa que fodeu e continúa fodendo toda a ría de ferrol, e consecuentemente todo o medio mariño. E gosto, como María, de escoller entre o que hai.

Penso no Lechu, no seu rostro que agora asocio máis a todas as imaxes que se ven nas rúas e polos medios, e non á imaxe que teño del na miña memoria, cando o coñecín brevemente vai catro ou cinco anos, participando como tatuador do evento solidario para xuntar diñeiro para persoas presas, Arte y Sabotaje, na cidade arxentina de Córdoba. E só máis algunha vez escoitei del, ata este primerio de agosto. E agora paréceme que lembro máis nitidamente, detalles que non tiña nunca mais lembrado. Penso nos seus e nas súas compañeiras mais próximas, que confrontan esta situación horrible. Algunhas persoas coas que aprendín ese odio necesario como conciencia de opresión e necesidade de autodefensa. Un odio que non xera máis violencia, como adoitan decir, senon que activa nosa vontade de combatela e percibila en tódolos ámbitos da vida, en todas as partes do mundo con estratexias diferentes, mais sempre dominado polo Capital e seu servo, o Estado e tamén a sociedade. E imperando unha brutal colonización que nunca deixou de existir.

E imaxino á familia, quizais sen entender de todo o posicionamento ideolóxico de Santiago (iso é so unha idea miña..), e porque decide solidarizarse dese xeito, expóndose ao perigo das consecuencias, pois esa comunidade e de tódolos xeitos todo o pobo mapuche en resistencia, vive en constante ameaza e perigo pola impune e terrible represión das forzas do Estado.

Dentro de todo este sentir incrédulo e impotente, valoro enormemente o apoio e a solidaridade como xeitos imprescindibles de espallar nosas ideas, na procura de confrontar e argallar cómo habitar, rexeitando, este noxo de Sistema. Porque, inevitablemente, non veremos un mundo de liberdade, máis quizais si algúns momentos de anarquía. Procuremos, entón, darlle vida.

    

Pintadas na Coruña, 23 de outubro

One thought on “Carta de odio e tristeza por Santiago

Deixa un comentario