Constitución?…e a min que!!

Moito se invoca ultimamente a constitución. Coma se fose o texto sagrado entregado polo Deus da urna aos crentes . Coma se as sacras palabras que a compoñen foran divinas e inamovibles, convertendo en herexía todo o que nela non estea contemplado. Coma se non a cambiaran e modificaran cando lles sae dos collóns, como candon o rescate da banca ou o tratado de Mastrich. Coma se nos importara un carallo un texto escrito hai corenta anos, cando aínda vivíamos no fascismo, e cando calquera merda que nos botasen á cara era mellor que continuar co que había.

Tamén se lles enche a boca aos políticos falando da lei. Coma se non fosen eles mesmos os que as escriben. Pero, con todo, falan delas como dun ente místico e superior do que emanan todas as virtudes e as bondades da humanidade, e fóra do cal só existe a fame, a miseria, o caos e a escuridade. Coma se non fosen os políticos os que as inventan o seu antollo e os primeiros en pasalas polo forro dos güevos para roubar a mancheas sen que xuíz algún poida sequera afearlles a conduta. Parecen esquecer que as leis poden perfectamente ser inxustas. Que na alemaña nazi (que se fixo nazi da maneira máis democrática posible, conforme a dereito e con todas as da lei) o legal era denunciar xudeus, e o non facelo era cousa de sediciosos e criminais.

Tamén esquecen que case todos os cambios e progresos que recolle a historia fixéronse á marxe da legalidade vixente, normalmente a través de revoltas e revolucións, pero sempre desobedecendo a vella lexislación. As primeiras democracias do mundo nunca o serían se non rompesen coa legalidade anterior. Así como a inmensa maioría das independencias e descolonizacións do mundo realizáronse en choque frontal coa lei da potencia en cuestión; mesmo españa tivo que independizarse de francia pola forza das armas e non mediante o pacto, a diplomacia e a lexislación.

Pero é que me parece especialmente noxento o constante chamamento á constitución, como glorioso texto vontade expresa e consensuada de TODOS os españois. Sobre todo cando aínda hai pouco da revelación dunha entrevista inédita a Adolfo Suárez na que recoñece explicitamente que introduciu nela a imposición do rei Juan Carlos e da monarquía sabendo que as enquisas eran favorables á república.E iso que os países da contorna e parte da oposición pedían un referendo ao respecto. Pero non se fixo porque, en palabras do propio Suárez, “perdíase”. Así que a monarquía foi un “trágala”. Un “trágala” perpetrado mediante a imposición dunha constitución que sempre era mellor que o fascismo anterior, pero que, de ser realmente froito da vontade popular, habería feito de españa unha república. A constitución furtou aos españois a posibilidade de pronunciarse sobre a forma mesma do seu sistema de goberno (entre outras moitas cousas). E non foi algo casual, se non que os seus pais fundadores así o decidiron a pesar da vontade do pobo. É esa a súa sagrada constitución?

A min, como anarquista, importaríame un carallo a súa constitución aínda que fose republicana. Como tamén impórtame merda a independencia de cataluña (salvo, quizá, por ver aos fachas rabear, que é a única gran vantaxe que lle atopo ao asunto). Pero é que me teñen cheo con tanta charlatanería legalista e pusilánime e xa non me podía conter sen dicilo. Ala, aí quedou!

Democracias ao señor!!

C.R.

Deixa un comentario

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.